29

هنگامی که به هر نحوی گناهی مرتکب می شوید خود را به خاطر آن مورد آزار و رنجش قرار ندهید. زیرا آنها آثار طبیعت ضعیف و ناتوان ما هستند که در اثر "گناه نخستین آدم ابوالبشر" آلوده شده اند. این دشمن مشترک انسان ها به محض آنکه گناهی را مرتکب شوید، شما را وادار می کند که فکر کنید در راه باطل گام برداشته اید و از این رو از عنایت و لطف پروردگار محروم می شوید. به همین صورت موجب می گردد شما به فیض و رحمت الاهی دلسرد و ناامید شوید و همواره از بدبختی شما می گوید و از آن غولی می سازد و این مسئله را در مغز شما فرو می کند که روح شما هر روز به عوض آنکه نیکوتر گردد شرورتر می شود و همواره این عیوب و نقایص را تکرار می کند. ای روح مقدس چشمانت را باز کن و در را به روی این تلقین های شیطانی ببند و با آگاهی از بدبختی خود به رحمت الاهی توکل کن. آیا نادان نیست آنکس که در حالی که سوار بر اسب شمشیربازی می کند به ناگه در بهترین موقعیتی که جولان می دهد بر زمین بیفتد و ناله و گریه سر دهد و خودش را به خاطر افتادنش بر زمین یکسره سرزنش کند؟ (آنها به او خواهند گفت) انسان نباید زمان را از دست بدهد، او مسابقه را از سر می گیرد، زیرا کسی که دوباره به سرعت برخیزد و به مسابقه اش ادامه دهد، مانند کسی است که هیچ گاه بر زمین نخورده است. اگر دیدی که هزاران بار بر زمین افتادی، باید از شفایی که به تو می دهم استفاده کنی و آن هم اعتماد و اطمینان آمیخته با عشق رحمت الاهی است. اینها سلاح هایی هستند که تو باید با کمک آنها با ترس و افکار موهوم و باطل به ستیز برخیزی. اینها ابزاری هستند که باید به کارگیری:

وقت را از دست مده، خود را آشفته و پریشان مساز، و از رویدادهای ناگوار پند گیر.

تنوع تجربه دینی/ویلیام جیمز/ترجمه ی حسین کیانی/161